Upin Ipin Nganjang Ka Sumedang

Dina hiji poe nu cerah, Upin jeung Ipin nepi ka kota Sumedang. Maranehna datang kalayan rasa panasaran jeung bungah. Ieu teh pikeun kahiji kalina maranehna datang ka tanah Sunda.

Sanggeus turun ti mobil, Ipin ngajerit: "Upin, urang geus di Sumedang! Ayeuna urang cobaan tahu Sumedang nu kawentar itu, betul betul betul!" Tapi waktu nepi ka panginepan, maranehna henteu disuguhan tahu, tapi kenteng. Ipin langsung heran. "Upin urang datang ka dieu lain disuguhan tahu, kalah disuguhan kenteng," ceuk Ipin ka lanceukna. Upin ngajawab, "Tah nya kitu, ieu mah kenteng, lain kadaharan, Pin."

Tiba-tiba datang Si Eneng, mojang leutik ti Sumedang nu ngajelaskeun, "Éta mah kenténg pikeun nutupan hate, eh... atap imah, bukan kadaharan." Upin jeung Ipin langsung seuri bareng, ceuk Ipin, "Ooooo, nya kira mah snack lokal." Ipin nanya deui ka Eneng, "Neng, kenténg téh sarua jeung kumeli lain?" Eneng ngajawab, "Kumeli téh bagian ti kenténg, tapi beda bahan jeung bentukna, sakitu atuh, Ipin."

Tiba-tiba Asep, budak lalaki nu ti tadi ngadengekeun, nyarita ka Eneng bari molotot, "Naha pan tadi mah, Neng, kuring kalah dititah ngahakan sapatu?" Eneng seuri, "Lain dititah ngadahar sapatu, Asep. Tapi dihakan, dibawa ka tukang sol!" Upin jeung Ipin gélak seuri. "Betul betul betul! Jadi Asep mah nyangka kudu ngadahar sapatu beneran!"

Sanggeus carita sapatu, maranehna diajak jalan-jalan ka Cadas Pangeran ku Eneng jeung Asep. Di Cadas Pangeran, Ipin ningali patung gagah. "Neng, éta patung saha? Siga nu jiga pahlawan..." Eneng ngajawab, "Éta téh patung Pangeran Kornel. Anjeunna bupati kahiji Sumedang, nu wani nolak penjajahan Belanda." Ipin nanya deui, "Nya aya atuh, Pin. Pan éta bupati kahiji Sumedang, ceuk Eneng la."

Tapi Ipin teu eureun panasaran. "Naha dina waktu harita taun 1809 geus aya di Sumedang nu nyieun sapatu, pan di Cibaduyut ogé can aya, Neng?" Asep jawab, "Heueuh, sapatu meureun didatangkan ti luar. Dina mangsa harita, nu penting mah bisa jalan jeung nutupan suku."

Sanggeus ti dinya, rombongan leumpang ka Taman Endog. Di dinya aya patung endog gede. Ipin langsung panasaran, "Sep, kumaha nya lamun endog eta megar? Hayamna bakal sagede naon?" Asep ngajawab, "Hayamna bisa sagede mobil! Bisa jadi satpam taman bari make helm!" Upin jeung Ipin seuri poho kana lelah. "Betul betul betul! Hayamna bisa ngojeg ka Malaysia!"

Ipin langsung nyambung, "Sep, ongkos ojeg ti dieu ka Malaysia sabaraha?" Asep neuteup jeung ngajawab, "Waduh, Ipin... éta mah ojeg na kudu bisa ngapung, make paspor jeung tiket!" Eneng ngajelaskeun deui, "Eta patung endog téh lambang harepan jeung kahirupan. Barudak Sumedang kudu bisa mekar kawas endog nu megar." Upin nyengir, "Sumedang téh pinuh ku carita jeung rasa, lain ngan ukur tahu."

Maranehna tuluy leumpang ka alun-alun Sumedang. Di dinya loba nu ulin, ti budak nepi ka kolot. Ipin jeung Upin ulin jeung barudak lokal, ucing-ucingan jeung ngadu bal leungeun. Asep ngajak Upin maen engrang, "Upin, cobaan engrang ti kai ieu." Upin coba naek, tapi langsung tinggorejat. Sadayana seuri bari tepuk leungeun.

Ipin ulin bakiak jeung Eneng. Arindit tepi ka tabrakan jeung Asep. "Ulah balap sapatu kareta api, Ipin!" ceuk Asep bari ngajerit. Sanggeus cape ulin, maranehna ulin ka tukang tahu Sumedang. Di dinya, maranehna diajak nyobaan tahu langsung tina penggorengan. "Panas pisan! Tapi betul betul betul ngeunahna," ceuk Upin bari niup-niup.

Akhirna Upin jeung Ipin pamit ka dulur-dulur di Sumedang. "Nuhun pisan sadayana, pangalaman di Sumedang moal hilap salalanggengna," ceuk Ipin. Maranehna indit, tapi haténa masih katinggaleun di kota nu pinuh ku carita jeung kahangatan. Dongeng pun tamat, tapi kenangan maranehna di Sumedang moal aya tandinganana.

Tamat.